On Wednesday December 17 the first hearing for 35 members of the Beşiktaş ultra group çArşı accused of attempting a coup started with one of the first mass gatherings of the government’s diverse opponents since the Gezi Protests of June 2013. In trying to finish çArşı off the government may have unwittingly re-ignited the flames of opposition; perhaps that is why the timing of the December 14 operation against opposition media outlets aligned with Fethullah Gülen is not a coincidence.

Outside the courthouse in Çağlayan fans came to support çArşı in a show of football supporter solidarity. Alongside the familiar left wing Ultra groups of Istanbul’s Fenerbahçe (Sol Açık) and Galatasaray (Tek Yumruk) were fans of Izmir’s famous Karşıyaka and Göztepe in addition to fans of the worker’s teams Kardemir Çelik Karabükspor and Adana Demirspor.

cArsi

(Image Courtesy of: http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/spor/164211/cArsi_darbeye_karsi.html)

But football fans weren’t the only ones out on the streets; the family of Berkin Elvan, the anti-capitalist Muslims, and LBGT groups all came to show their support as well—as the writer Erk Acarer correctly notes, this is perhaps the first time such groups have come together since Gezi.

Inside the case had to be moved to a bigger courtroom in order to fit all the supporters who yelled the traditional Beşiktaş chant “Gücüne güç katmaya geldik, formanda ter olmayana geldik, Beşiktaş seninle ölmeye geldik…” (We came to add strength to your strength, we came to be sweat on your jerseys, we came to die with you Beşiktaş…). Indeed, the lawyers had Beşiktaş jerseys on as the accused met the judge with an eagle salute (a favorite of the fans). But what could those present say that hasn’t already been said? “Bu Dava Komik”—“This Case is Hilarious”.

As one writer says, the conversations between the judge and the accused are straight out of a Turkish film—perhaps out of the script of a C-Movie:

 

Evladım TOMA’yı ele geçirdik demişsiniz.

– Hâkim bey, o tarihte ehliyetim yoktu, bisiklete bile binemem ben.. (Koray)

 

– Barış sen Beşiktaşlısın değil mi, çArşı mensubu musun?

– Hayır Fenerbahçeliyim. (Barış)

 

– Örgüt lideri misin, azıcık da olsa darbeye yardım ettin mi?

– ÇArşı’da kimse kimseye emir vermez, biz darbeye de karşıyız, darbe gücümüz olsa Beşiktaş’ı şampiyon yapardık. Telefon kaydı üzerinden değil, somut şeyler üzerinden soru sorun. (Cem Y.)

 

Son apparently you said you took control of a TOMA [the infamous Turkish riot control vehicles].

-Your honor, I didn’t have a driver’s license at that time, I can’t even ride a bike. (Koray)

 

-Barış you’re a Beşiktaş fan right, are you a member of çArşı?

-No I’m a Fenerbahçe fan. (Barış)

 

-Are you the leader of the group, did you help the coup even a little?

-No one in çArşı can give orders to anyone else in çArşı, we are against coups; if we had the strength to start a coup we would make Beşiktaş champions [Indeed Beşiktaş haven’t won the title since 2009]. Don’t ask questions based on phone taps, ask questions based on concrete things. (Cem Y)

 

Aside form the tragicomic facts the truth is that the Turkish government may have miscalculated in regard to the çArşı case; the traditional relationship between football and politics has been turned on its head. In my own thesis I wrote about how the stadium had traditionally been a pressure-valve to release societal tensions within oppressive regimes. What happened in the stadium was controlled in the stadium, and it was better to allow people to vent in the controlled atmosphere of a ninety-minute soccer match. Cumhuriyet columnist Emre Kongar correctly points out this changing relationship in his column Fatima ve Çarşı (Fatima and Çarşı).

There is an old saying that Antonio de Oliveira Salazar ran fascist Portugal with the aid of the “Three Fs”: Futbol, Fatima, and Fado. [Mr. Kongar’s article refers to Spain’s fascist leader Franco as having ran the country with Football, Fiesta, and Fado but the true root of the Three F’s is Salazar’s Portugal; for more on the Three F’s in Portugal please see this external blog post and a French Wikipedia post on the “Triple F” since I unfortunately do not have my football literature with me in Turkey]. The basis of this cynical tactic is simple: to distract the people from the truth of living under an oppressive regime. The football part is simple: Benfica Lisbon had a very successful side in Europe during Salazar’s years. Fatima refers to Catholicism (Karl Marx’s old opiate of the masses) and a town in Portugal where the Virgin Mary was said to have appeared in 1917, while Fado refers to Portugal’s most famous music.

In Turkey it is no secret that the government has used religion and Islam in order to consolidate and mobilize their key supporters in rural Turkey. But football can be, in its own strange way, a religion itself. The sound of 30,000 people chanting in unison can be as powerful as watching pilgrims at a religious shrine; often fans view (and call) trips to historic stadiums like Old Trafford or the San Siro as veritable pilgrimages. And, as Mr. Kongar points out, it is an historic event when one of the “Three F”s—in this case football—transforms itself from being a vehicle for government control into being a vehicle for opposition to the government.

The attempt to silence çArşı was always going to be a dangerous game. As I have noted before, çArşı have done a lot in Turkey to move beyond just being an ultra group to being a real member of civil society. In a note released by çArşı the day of the trial they outlined all that they have done by invoking many literary images:

 

ÖNSÖZ: Kerem ile Aslı, Ferhat ile Şirin, Leylâ ile Mecnûn neyse bizim için BEŞİKTAŞ ile Çarşı da odur…

SONSÖZ: BEŞİKTAŞ

Prologue: What Kerem and Aslı, Ferhat and Şirin, Leyla and Mecnun are, for us that is what BEŞIKTAŞ and Çarşı are…

Epilogue: BEŞIKTAŞ

 

Here çArşı show their literary side, comparing their love for the team to the classic Turkish love stories of the past. And they continue, indirectly responding themselves to the “Three F” tactic:

“Düzen zaten istiyor ki, bir araya geldiğimiz sadece doksan dakikalık bir hayatımız olsun; bu süre zarfında sadece atılan gole sevinip yenilen gole üzülelim. Hayatımız doksan dakika içinde genleşip daralsın, orda başlayıp orda bitsin. Sahanın içinde olanlar dışında ‘görme, duyma, konuşma’ demek istiyorlar. O doksan dakikanın başlama vuruşuna kadar geçen zaman sanki hiç yaşanmamış gibi yok sayılsın. “Hadi şimdi dağılabilirsiniz! Unutun gitsin.” Öyle mi? Oysa bizim bir hayatımız varsa, bu hayat başkalarının hayatıyla mümkündür. Başkalarının hayatına sırt çevirenler, gözlerini kendinden olana çevirir; kendi oğullarını bir hanedan gibi görmenin dışına adım atamazlar. Futbolun insanlara yaydığı kolektif ruh, kolektif hâfıza kendimize dışarıdan bakma şansı verir bize. Bu bakış, insanî değerleri diri tutar. İnsanlığa yapılan yanlışları, kurulan kumpasları görünür kılar. Bizi, birbirimizden haberdar kılar. Haber niteliği olan durum ve olguları korkmadan, cesaretle halkın önüne taşıma sorumluluğu verir.

Bir araya geldiğimiz statlarda, salonlarda aleyhimize çalınan haksız penaltılara isyan edelim, çıkan haksız kırmızı kartlara isyan edelim, ama bu “milletin .mına koyacaz’ diyenlere yol veren düzene isyan etmeyelim! Öyle mi? Yoksul halk çocuklarının bayrağa sarılı tabutlarını unutalım? 12 yaşında vücudundan 13 kurşun çıkarılan çocukları unutalım? Kaşları Kartal kanadı olan Berkin’imizi, güzel yüzlü Ali İsmail’imizi unutalım? Öyle mi? İnsan, biraz da unutmadığı için, daha güzel bir dünyanın mümkün olduğunu hatırladığı için insan değil mi? İnsan, hayatın kanayan yerine baktığı için, sırtını dönmediği için çocuklarının yüzüne utanmadan bakabilir.”

“The system wants our lives to be just the ninety minutes that we come together, and during that time for us to only be happy for the goals scored and be sad for the goals conceded. Our lives should ebb and flow within the space of ninety minutes, our lives should start and end there. They want us to ‘see nothing, hear nothing, and speak nothing’ of the things happening off the field, as if the moments before the kickoff of those ninety minutes count for nothing. ‘Ok, you can go now! Nothing to see here, forget about it’. Is that how it is? But if we have a life, that life is made possible due to other people’s lives. Those who turn their backs on the lives of others, those who look only at those like them, they can’t take a step without looking at their own sons only as their personal dynasty. The collective spirit and collective memory spread by football gives us the chance to look at ourselves from outside. This perspective keeps humane values alive. This makes us look at the wrongs being done to humanity and plots being hatched. It makes us informed of one another. It gives us the responsibility to present news and facts to the people with courage and without fear.

In the stadiums that we come together in we should revolt against the unfair penalties called against us and revolt against the unfair red cards called against us; but we shouldn’t revolt against a system created by those that say “We’re going to F*ck this nation”! Is that how it is? We should forget the flag-wrapped coffins of the children of the impoverished? We should forget the twelve-year old children who have thirteen bullets taken out of their bodies? We should forget our Berkin and his eagle eyebrows, we should forget our Ali Ismail and his handsome face? Is that how it is? Isn’t what makes a person a person the fact that they don’t forget, that they remember that a better world is possible? Because a person can look at where the lifeblood flows without turning their backs, then a person can look at the faces of their children without shame.”

 

“. . . istiyorlar ki doksan dakikanın sonunda doksan gün ofsayt tartışalım, başka da hiç bir şeyi dert edinmeyelim.Statlar bir beşik gibi uykuya doğru sallayıp dursun bizi istiyorlar. Oysa maçlara ara verildiğinde hayat devam ediyordu ve yazın 45 derece sıcakta parke taşı döşeyen işçinin alın terinde kaldı aklımız… “Taşeronlaşmaya, Sendikasızlığa, Kuralsız Çalışmaya Hayır” dedik.

Sen demedin mi?

“ Mayıs: 1 Sermaye: 0 “

“… at the end of ninety minutes they want us to argue about offside for ninety days and not care about anything else. They want the stadiums to rock us to sleep like a cradle. But when there is a break in the matches [during the summer] life goes on and our mind stays with the workers sweating in the 45 degree summer heat laying cobblestones… we said ‘no to subcontracting, no to working without unions and rules’. Didn’t you say it? “May: 1 Capital: 0”.

[NOTE: The coffins wrapped in flags refers to martyred soldiers, Berkin and Ali Ismail refer to young men killed in clashes with police during protests, May:1 Capital: 0 refers to the May 1 Labor Day (Worker’s Holiday)].

 

Whatever the outcome of the çArşı case it is clear that we are witnessing a change in the way that football may come to be viewed by the government in Turkey. What that means, along with the plummeting attendances due to Passolig and poor performances by the national team, remains to be seen. But the fact that the government’s attack on çArşı and Beşiktaş brought such diverse groups back to the streets is still a victory.

 

The next hearing will be April 2, 2015.

 

Video of Turkish MPs supporting çArşı in parliament by wearing Besiktas colors:

CHP Kocaeli MP Mehmet Hilal Kaplan: http://www.cumhuriyet.com.tr/video/video/163758/cArsi_atkisiyla_kursuye_cikti.html

CHP MP Melda Onur: http://www.cumhuriyet.com.tr/foto/foto_galeri/163759/1/CHP_li_Melda_Onur_dan_cArsi_ya_destek.html

Fans Yelling Besiktas Slogans in the Courthouse Halls: http://www.cumhuriyet.com.tr/video/video/163405/Taraftarlar_adliye_koridorunda_bu_sloganlari_atti.html

 

The Full Text (In Turkish) of the cArsi Note is Below, courtesy of: http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/turkiye/163209/cArsi_dan_aciklama__La_biz_size_n_ettik_.html.

ÖNSÖZ: Kerem ile Aslı, Ferhat ile Şirin, Leylâ ile Mecnûn neyse bizim için BEŞİKTAŞ ile Çarşı da odur…

SONSÖZ: BEŞİKTAŞ

Bize: “Size ne?” diyorlar.

Yıllar önce Fok balıklarının katliamına isyan ettiğimizde güldüler bize. “Size ne?” dediler. Yerdiler bizi, ama bugün sıfatsızın biri çıktı ve size “Fok You !” dedi. O gün yanımızda olsaydın bugün “Fuck You !” diyor olacaktın, bunu unutma!

Düzen zaten istiyor ki, bir araya geldiğimiz sadece doksan dakikalık bir hayatımız olsun; bu süre zarfında sadece atılan gole sevinip yenilen gole üzülelim. Hayatımız doksan dakika içinde genleşip daralsın, orda başlayıp orda bitsin. Sahanın içinde olanlar dışında ‘görme, duyma, konuşma’ demek istiyorlar. O doksan dakikanın başlama vuruşuna kadar geçen zaman sanki hiç yaşanmamış gibi yok sayılsın. “Hadi şimdi dağılabilirsiniz! Unutun gitsin.” Öyle mi? Oysa bizim bir hayatımız varsa, bu hayat başkalarının hayatıyla mümkündür. Başkalarının hayatına sırt çevirenler, gözlerini kendinden olana çevirir; kendi oğullarını bir hanedan gibi görmenin dışına adım atamazlar. Futbolun insanlara yaydığı kolektif ruh, kolektif hâfıza kendimize dışarıdan bakma şansı verir bize. Bu bakış, insanî değerleri diri tutar. İnsanlığa yapılan yanlışları, kurulan kumpasları görünür kılar. Bizi, birbirimizden haberdar kılar. Haber niteliği olan durum ve olguları korkmadan, cesaretle halkın önüne taşıma sorumluluğu verir.

Bir araya geldiğimiz statlarda, salonlarda aleyhimize çalınan haksız penaltılara isyan edelim, çıkan haksız kırmızı kartlara isyan edelim, ama bu “milletin .mına koyacaz’ diyenlere yol veren düzene isyan etmeyelim! Öyle mi? Yoksul halk çocuklarının bayrağa sarılı tabutlarını unutalım? 12 yaşında vücudundan 13 kurşun çıkarılan çocukları unutalım? Kaşları Kartal kanadı olan Berkin’imizi, güzel yüzlü Ali İsmail’imizi unutalım? Öyle mi? İnsan, biraz da unutmadığı için, daha güzel bir dünyanın mümkün olduğunu hatırladığı için insan değil mi? İnsan, hayatın kanayan yerine baktığı için, sırtını dönmediği için çocuklarının yüzüne utanmadan bakabilir.

Rakibin haksız yere oyundan atılmasına olan isyanımız takdire şayan görülür, ama Trabzon’da doğa katliamı rönesansı HES’lere karşı isyanımız tu-kaka öyle mi?

Sporda Şike ve Teşvik söylentileri ayyuka ulaştığında “İtalya’dan futbolcu değil, savcı istiyoruz” dedik. Fena mi ettik? Kötü mü söyledik? İnsan neye ihtiyacı varsa onu istemez mi?

Plüton’a yapılan haksızlığa bile “oha” demişken hâlâ bize “Siz böyle şeylere kafa yormayın” diyorlar, ama bilmezler ki Plüton’u evlatlıktan atanlar bile bugün bin pişman.

İstiyoruz ki, içinde ülkemizin de yer aldığı dünya aynı akıbete uğramasın. Turizm Bakanlığı bütün dünyaya ülkemizin tam bir cennet olduğunu duyurmak isteyen tanıtımlar yapacak, ama biz “Kaz Dağı’nın üstü altından daha değerlidir” dediğimiz zaman hâkim kırmızı kartını bize gösterecek! Öyle mi?

“Yağmurdan korksak sokağa çıkmazdık.” O yüzden dile geldik;

“Siyanür Öldürür!”, “Ferhat da Dağları Deldi Ama Şirin İçin” dedik.

Bizleri doksan dakikanın içine hapsetmek isteyen o düzene Ali Sami Yen’den seslendik; Yıl 2011, “çArşı betona karşı”; “Ali Sami Yen Park Olsun, Şişli Hayat Bulsun”, “Rant Yapma Park Yap”

Gidemediğimiz maçta kulağımız radyoda, gözümüz televizyonda, aklımız Hasankeyf’te kaldı…

Hadi de bakalım şimdi ey zâlim; “Şirin bilseydi Munzur Çayı’nın gizemini Ferhat’ın hali nic’olurdu ?”

Ama yok, istiyorlar ki doksan dakikanın sonunda doksan gün ofsayt tartışalım, başka da hiç bir şeyi dert edinmeyelim.Statlar bir beşik gibi uykuya doğru sallayıp dursun bizi istiyorlar. Oysa maçlara ara verildiğinde hayat devam ediyordu ve yazın 45 derece sıcakta parke taşı döşeyen işçinin alın terinde kaldı aklımız… “Taşeronlaşmaya, Sendikasızlığa, Kuralsız Çalışmaya Hayır” dedik.

Sen demedin mi?

“ Mayıs: 1 Sermaye: 0 “

“çArşı Nükleer Santrallere Karşı”

“Sizin Nükleeriniz Varsa Bizim Metan Gazımız Var”

“Nükleersiz Türkiye”

“Karadeniz Kanserden ölmesin Ulan!”

Sanırsın ki atomu parçaladık da tanrı parçacığının peşine düştük… Oysa değil.

“Ses verin yakarışıma, bu işin sonu fukuşima” dedik o kadar…

“Terörün her türlüsüne hayır” dedik aklımız körpe kuzularda kaldı…

Çocuklarda kaldı aklımız;

“Alayınıza Sobe Ulan” “çArşı çocuk pornosuna karşı”

“çArşı Aile İçi Şiddete de Karşı”

Kışın evsizlerde kaldı aklımız “Donduk ulan!” dedik. Üst katta oturanları, alt kattakinden haberdar kılmaya çalıştık.

“Padişah değilim çeksem otursam

Saraylar kursam da asker yetirsem

Hediyem yoktur ki dosta götürsem

İki damla yaştan gayrı nem kaldı”

Aklımız vicdanımızda kaldı;

Kimsesizlerin kimsesi olmaya gayret ettik. Huzur evlerinde kaldı aklımız; evlat olduk, torun olduk, çiçek olduk, kucak bulduk. Aklımız Çocuk Esirgeme Kurumları’nda kaldı… Oyuncak olduk, palto olduk, bot olduk, kalem olduk, kederi silen silgi olduk, mutluluğa açacak olduk…Kıyıda, tenhada bırakılmış olanları hayatımızın ortasına davet ettik.

Aklımız sokak hayvanlarında kaldı…

“çArşı sokak hayvanlarına koşuyor”; 5 ton kuru/yaş mama, 5 bölgeye mamalık ve su depoları, yaklaşık 500 kulübe ve tıbbi müdahale için birçok ilaç … Ukrayna’daki köpek katliamına karşı da üç maymunu oynamadık.

Ah o çocuklar, yine o çocuklar… LÖSEV’e koştuk, kucaklaştık, umut götürdük onlara, “Bir tuğla da sen koyar mısın? ” dedik ve aklımız lösemili kardeşlerimizde kaldı…

Şimdi bizi yerin dibine gömmek istiyorlar.

Yahu, madenlere indik ki biz! Yeryüzü doksan dakika yukarıda değil ki bizim için. Yeryüzü her yerde:

“540 metrede röveşata! Bu da mı penaltı değil ?”

N’oldu ? Aklımız fikrimiz madenlerde kaldı…

“Ölümün taşeronları hiç mi doymayacak bu siyah kâra”

“Siyah Bile Kaybetmiş Asaletini Yokluğumuzun Karanlığında”

“Soma’nın en orta yerinde büyük bir yangın var alevler içinde”

Bizim de ayakkabımızın altı delikti, “Hrant” olduk. Acının üzerine hep birlikte kapaklandık.

Irkçılığa karşı olduk,”Hepimiz Zenciyiz” dedik.

Bize kapak takmak istediler, cevabımız “Kapakları Toplayalım Engelleri Aşalım” oldu. Sıradanlaşmış, kurumsallaşmış kutlama haftalarının dışında ihtiyacı olan yurttaşlarımıza 60’ı manüel, 4’ü akülü olmak üzere toplam 64 arabayı semtte sergiledik teslim ettik. “Bu da Çarşı’nın Koreografisi” dedik.

Aklımız ihtiyaç sahiplerinde kaldı.

Aklımız 8 Konteynır ve 1 tır malzeme ile “Sokağın TaVanı Kadar”

Akıl Van’da kaldı…Karada, karakışta kaldı.

Şirince’de ”Kıyamet Seninle Kopmaya Geldik”

La biz size n’ettik?

Bütün Türkiye’de Kızılay’a oluk olduk kan olduk aktık, ama bizim aklımız acil kan aranıyor çığlıklarında kaldı…

Aklımız hâlâ Filistinli Hanzala’da…

“Çocuklar Okusun” diye 10 günde 25 okula 25 kütüphane projesine destek verdik… Aklımız Kütüphanelerde kaldı…Kâğıtlara hürmet etmekten bir an geri durmadık.

“çArşı Köy Okullarına Koşuyor”

İki yılda isim isim 550 okul 20 binin üzerinde çocuğumuza bot, mont, atkı, bere, çanta, kıyafet, oyuncak, kırtasiye olduk olmasına da aklımız hâlâ köy okullarında…

Biz siporu seviyoruz sevmesine de, daha dün ses olduğumuz tiyatro yıkımlarına karşı bugün eski güreş hakeminin, zabıta müdürünün şehir tiyatrolarına sufle vereceğini tahmin etmemiştik. Bunca yağdanlığın, dalkavuğun gölgesinde ata sporuna işmar çakmayı nasıl unuturduk: “çArşı, yağsız güreşe de karşı” dedik.

Ulu Kartal, kimseleri darbecilere, terör örgütlerine methiyeler düzmek, yardım ve yataklık yapmak zorunda bırakmasın.

Vicdanınızla kalın!

Advertisements